Ik heb soms van die missies. Ik roep al jaren dat ik het wil en het komt er zelden tot nooit van. Zo wilde ik als tienjarige matrassentester worden, inspiratie uit de Donald Duck, als zestienjarige een tatoeage van een kruis op mijn schouderblad en als vierentwintigjarige een echte ongeëmailleerde grillpan.
Ik ben zevenentwintig en twee weken geleden kwam het er eindelijk eens van. De grillpan. Ik heb namelijk een ander beroep gevonden dat me erg naar mijn zin is en het tatoeage idee heb ik maar helemaal laten varen, hoewel ik zo nu en dan graag even tegenover m'n vriend erover zeur omdat hij er fel op tegen is.
Twee weken stond het dingetje trots op mijn aanrecht te pronken zonder dat ik er ook maar de stickers er vanaf gehaald had. Luiheid is mijn tweede naam en zeker door de week zal ik het niet laten als ik op een makkelijke manier van het koken af kan komen.
Vandaag was het een "ik heb geen zin om boodschappen te doen, dus ik maak iets van wat ik in huis heb" dag. Het werd een rucola salade met mango en gegrilde courgette en paprika.
In die salade ging:
- Rucola
- Ui (in halve ringen)
- Mango (in stukjes)
- Courgette (in plakjes, gegrild)
- Paprika (in repen, gegrild)
- Sesamzaad (naar smaak)
- Chilisaus (ook naar smaak)
De mevrouw van de winkel had me een blaadje meegegeven hoe ik met mijn grillpan om moest gaan. Steeds invetten na het schoonmaken, langzaam opwarmen, etc. Ik volgde braaf de instructies op en deed er de repen paprika en courgette in. Na het grillen is dat bij de rest van de salade gegaan. Sesamzaad en chilisaus er overheen en er is een gruwelijk lekkere maaltijdsalade geboren.
Mocht je nu niet zonder vlees of iets dergelijks kunnen, dan zou ik een kipfilet grillen en er doorheen snijden of er garnalen bij doen
Conclusie: Je fornuis wordt een polkadot festijn aan vetspetters, maar het is te lekker om te laten.