"Lief! Het is maar 15 kilometer!" Bijna ontzet nam Dirk notie van de dagafstand van het pionierspad waar we ons voor ingeschreven hadden. 15 kilometer, die afstand was duidelijk beneden ons niveau. Om het lopen de moeite niet.
We gingen naar het Muiderslot. Proefden sfeer op het plein en gingen op weg. Op weg met een uitgever, een journaliste, een antropologe, een pastor, een psycholoog en een webdeveloper. Wat was de bindende factor tussen deze mensen? Een boek? Een gezamelijke kennis? Een aantal onwaarschijnlijke waarheden? Een ander doel?
Dirk en ik hadden gehoor gegeven aan een oproep van de pastor op Twitter. Onder het mom; 'we zien wel wat er gebeurt'. We liepen mee met deze groep, raakten in gesprek, dwaalden hier en daar van de eigenlijke route om daarna de weg weer te vinden en ergens opgewacht te worden door een of twee Poppe's.
The day after
Ik zie de foto's, het filmpje. Ik luister de podcast die aan de hand van de wandeling van gisteren gemaakt is. Ik hou er nooit echt van om mezelf terug te zien of te horen, maar daar is het.
In de trein lees ik het boek dat de pastor voor me gesigneerd heeft. In mijn verbeelding lees ik de zoeker, het onderwerp van dit hoofdstuk, langs het slot, de dijk en de kromme-nog-wat die ik de dag voor deze gepasseerd ben.
Onder de douche spoel ik mijn haar uit en ruik ik nog een keer de buitenlucht die ik niet verwacht had van een gebied dat ik de randstad noem. Ik wacht nog heel even voordat ik de lucht laat verdringen door de overdreven citruslucht van de shampoo die belooft mijn haar ongekende vitaliteit, glans en kracht te geven.
De diepzinnigheid in het filmpje en de podcast lijkt een stuk intenser dan wat ik me herinner van de gesprekken die ik gehad heb, maar het feit blijft dat ik deze tocht en ervaring voor geen goud had willen missen.
Ik was tochtgenoot.