Weblog

Het kampvuur werd laat, redelijk gauw had ik mensen gevonden die zo nodig nog meer konden kletsen dan ik. Het was zaterdagavond geweest en het werd zondag. Op een bepaalde manier was het zo'n ultieme oriëntatie-dag. Niemand die nog hoeft te werken en voorzichtig leek iedereen elkaar te besnuffelen met vragen op het niveau van: Wie ben jij? Wat doe je en kun je Woody Woodpecker nadoen?

Het maakte niet uit waar je heen ging buiten het kamp om. Sinds gisteravond was er de veronderstelling: 'Wij kamperen samen, dus horen we bij elkaar.' Kwam je kampgenoten tegen op de fiets dan werd er ofwel heftig gezwaaid of gebeld. De automatische verbroedering verbaasde me, maar beviel stiekem wel.

Het kampvuur werd laat. Het was zondagavond geweest en werd bijzonder vroeg maandag. Duffe hoofden verzamelden rond "de paal". "De paal" is niets meer dan een vlaggenmast met daaronder een whiteboard waar het corveerooster op stond. Corvee, ook dat nog.

We werden naar een zekere "Eikelschuur" geleid waar we onze werkinstructies zouden krijgen. Er werd gevraagd of iemand een regenbroek bij zich had en vies kon worden. Direct wees ik m'n vriend aan als degene die aan beide kwalificaties voldeed. M'n eerste wraak zou gelijk zoet zijn, maar voor ik het wist stond ik in een regenbroek met een hogedrukspuit matten te ontdoen van verf, zand en alg. En dat terwijl achter me het in elkaar schroeven van rasters om fruitbomen aan te lijnen voor de grootst mogelijke hilariteit leek te zorgen.

In mijn hoofd spookten haatdragende varianten van die kazige "Liefde is..."-spreuken rond. Liefde is jezelf een oor aan laten naaien omdat hij op werkvakantie wil. Liefde is kamperen in een weiland vergeven van mollen en teken omdat hij dat zo leuk vindt. Liefde is met het smerige werk opgescheept worden dat je voor hém in gedachten had.

Ondertussen was ik mijn vierde mat aan het schoonspuiten en stonden er drie man om me heen verzameld.
"hé! Het is twaalf uur hoor, morgenochtend gaan we wel weer verder."
-"Jamaar, deze wil ik nog even afmaken." Ik hoorde het mezelf zeggen.
"Ha!" reageerde m'n vriend, "Je bent aangestoken met het landgoedkampvirus."

Het was mijn eer te na om hem gelijk te geven, maar toch was de ochtend verassend snel voorbij gegaan. Dit was misschien best vol te houden.

Het werd augustus en mijn spullen waren ingepakt. Een beetje verloren keek ik naar alles dat mee zou gaan. Legertas met spullen, rugtas met spullen, opbergkist met nóg meer spullen en een koelbox met... inderdaad koelelementen. Mochten we geen koelelementen kunnen wisselen op het kamp, dan zouden we een koelgat graven en kon de koelbox een opbergkist worden. Dus.

We zouden gebracht worden door de moeder van m'n vriend. Die rijdt een enorme Volvo, zo een waar je een elftal F-jes plus bagage zonder problemen mee vervoert. Ze had er menig keer een volledige huisraad mee verhuisd en je kunt jezelf niet zo heftig te buiten gaan in de IKEA of het past in één keer in haar Volvo.

Zelf was ze onderweg naar een Vrijbuiten in Nijeberkoop en had dus genoeg ruimte om ons onderweg bij Twickel af te zetten. Bijna genoeg ruimte, want schoonmoeder en ik bleken eenzelfde soort inpakstrategie te hebben. Dit bleek toen we al mijn spullen in de auto hadden geladen en de auto zowat door z'n vering zakte. De auto zat zo vol dat ik er zelf niet meer bij in kon en dus met de trein naar Twickel mocht afreizen.

Na een treinreis van tweeënhalf uur en vier overstappen stond ik op een ongemaaid weiland dat ons kampeerveld moest voorstellen. We kregen als welkom een kop koffie en stortten ons daarna op de grootste uitdaging van de dag: het opzetten van de tent. Na anderhalf uur opzetten, neerhalen, weer opzetten en het aanhoren van opscheppend commentaar van omstanders ("Ik doe zo'n tent in twintig minuten", gefeliciteerd) stond onze Albatros en hadden wij ons eerste glas Chateau Cartonne verdiend.

Het werd avond en we werden geacht te verzamelen rondom het kampvuur. We zaten in een kring om het vuur en ik speurde de groep af naar batikkleding, bloemen in haren of tenminste een joint. Iets dat mijn hippie vooroordeel zou bevestigen, maar helaas. 

Bij de voorstelronde bleken er ook geen macrobioten te zijn, vrije opvoeders of Westerse Shintoïsten. Er leken zelfs geen mensen te zijn met een psychische aandoening, een neurose of een pervasieve ontwikkelingsstoornis. Behalve misschien dan dat ze dit soort vakanties hun hele leven al deden.

Op hun bereidheid om elke doordeweekse dag om kwart voor acht klaar te staan om te werken na leken al deze mensen schrikbarend normaal. Had ik hier zowaar een eerste meevaller van mijn vakantie?